Para nosotras, desde que dejamos El Tunco en El Salvador, Puerto Escondido iba a ser como una continuación de ese lugar, donde tan bien estuvimos. Al llegar ahí pensábamos que ibamos a descubrir una especie de paraíso lleno de alegría, sol y gente que hace surf. Nos encontramos con alegría, sol y roles de canela. Como era temporada baja no había casi gente y muchos bares y restaurantes estaban cerrados temporalmente. Aunque en Playa Carrizalillo descubrimos una bahía lindísima con el agua como una piscina, la playa Zicatela que era donde dormíamos nosotras, tenía el agua era demasiado violenta para meterse y con ese panorama decidimos irnos después de dos días comiendo roles de canela mirando el mar.
Nos vinieron genial los días de sol y playa y con esa inyección de energía seguimos a San José de Pacífico para quedarnos en hippielandia en la casa de Catalina. Supuestamente es una bruja, pero no la conocimos porque se ha ido a vivir a la costa por salud. Pato, el cocinero de la casa nos llenó de alegría y comida muy rica. Por casualidad volvimos a encontrarnos con Javi y su perra Ama y eso nos dio mucha emoción. San José del Pacífico está a mucha altitud, 2800 metros, y por eso hace mucho frío. El paisaje es de cuento de hadas con neblina entre las montañas donde se ven figuritas de personas lejos en el horizonte; niños volviendo a casa corriendo, mujeres asomándose por los patios de las casas o señores hablando en la calles de tierra. El lugar es muy conocido por sus hongos alucinógenos y Javi nos contó que vio una familia entera con niños alucinando partiéndose por la mitad de la risa.
Tuvimos frío en San José del Pacífico y como no había agua caliente elegimos irnos después de dos días para la ciudad de Oaxaca. Es una ciudad con mucha oferta cultural y después de pasar un día mal de la panza pude disfrutar de ella. Fuimos al Museo de Antropología que está en el antiguo convento de Santo Domingo. El edificio es tremendamente bello y el contenido muy interesante. Pude disfrutar de las primeras 3 salas de las 15 que hay antes de que cierre el museo. Vi artesanía y joyería de los toltecas que vivían en la zona de Oaxaca entre los siglos X y XII. Las piezas de artesanía estaban muy bien conservadas y la joyería me impresionó por su belleza y la historia detrás del uso de cada piedra y metal. Pasé corriendo por el resto de las salas pensando en todo lo que me estaba perdiendo. Además visitamos el Museo de Arte Contemporáneo. El espacio está muy bueno y nos interesaron las exposiciones temporales de Gabriel de la Mora "Ruido Blanco" y Daniel Guzmán "Materia Oscura". Desde Oaxaca fuimos de excursión a las ruinas de Monte Albán que impresionan por su grandeza entre el pasto verde clarito. Una se sentía bien pequeña caminando en una maqueta de estas obras arquitectónicas de gran tamaño.
Salimos a bailar salsa una de las noches en Oaxaca y la banda no estaba nada mal, pero había que evitar a mirar al cantante porque si no uno se deprimía. Con una mano sostenía el micrófono y con la otra se apoyaba en la baranda de metal de la escena y de vez en cuando bostezaba. Después de bailar un par de horas continuamos la noche en otro bar/centro cultural que era muy atractivo con sus cortinas rojas en un espacio amplio. Ahí nos quedamos hablando con Jonathan un artesano joven que el día siguiente nos mostró sus obras y nos llegó a impactar. Habían tantas piezas lindas que Vicky se decidió por comprar unos aretes grandes de acero. Jonathan nos aconsejó de probar el chocolate oaxaqueño en el mercado de la ciudad. Fuimos a probarlo con pan dulce y era tan rico que me hizo pensar por qué no me lo había probado días antes. Es chocolate con leche mezclado con canela y almendras molidas. Un exquisito!!! Nos tomamos dos en dos horas.
------------------------------
Sedan dess att vi lämnade El Tunco i El Salvador bakom oss trodde vi att Puerto Escondido skulle vara någon form av fortsättning på detta ställe som vi hade det så kul på. När vi kom fram till Puerto Escondido förmodade vi att vi skulle finna ett paradisliknande ställe fyllt med lycka, sol och personer som surfar. Vi fann lycka, sol och kanelbullar. I och med att det var lågsäsong fanns det knappt något folk och många barer och restauranger var tillfälligt stängda. Trots att vi upptäckte en vacker strand vid Carrizalillo med klart vatten som i en pool, var vattnet i Zicatela där vi bodde för våldsamt för att kunna bada i och med denna panoramabild bestämde vi oss för att åka vidare efter att ha ätit kanelbullar under två dagar medans vi tittade ut över havet.
Det gjorde oss susen sol och strand och med denna energikick fortsatte vi rutten mot San José del Pacífico för att övernatta i hippyland i Catalinas hus. Hon sägs vara en häxa, men vi fick inte lära känna henne för hon har flyttat till kusten på grund av hälsa. Ankan, husets kock fyllde oss med glädje och god mat. Av slumpen kom vi att träffa på Javi och hans ledhund Ama på nytt och det gjorde oss himla muntra. San José del Pacífico ligger på hög höjd, 2800 meter, och på så vis är det himla kallt. Det är ett sagolandskap med dimma som gör att man ser figurer långt där borta i horisonten; barn som återvänder hem springandes, kvinnor som kikar ut över husens gårdar och män som stannar upp på grusvägen för att prata. Stället är väldigt känt för dess hallucinationssvampar och Javi berättade för oss att han hade sett en hel familj med barn hallucinera och skratta sig lyckliga.
Vi frös mycket i San José del Pacífico och eftersom det inte fanns varmvatten i huset valde vi att dra vidare redan efter två dagar till staden Oaxaca. Det är en stad med ett stort kulturutbud och efter en dag med dålig mage kunde jag njuta av det. Vi besökte det Antropologiska Museet som ligger i det gamla klostret Santo Domingo. Byggnaden är otroligt vacker och innehållet mycket intressant. Jag njöt av de första 3 salarna av 15 innan det stängde. Jag såg hantverk och smycken från toltekerna som bodde i området under 900 till 1100-talet. Objekten var mycket bra bevarade och smyckenas skönhet imponerade, men även historian bakom varje metall och ädelsten. Jag sprang igenom resten av salarna och tänkte på allt jag gick miste om. Dessutom besökte vi Moderna Museet och utrymmet var bra och vi tyckte även om de tillfälliga utställningarna av Gabriel de la Mora "Ruido Blanco" och Daniel Guzmán "Materia Oscura". Vi åkte på utflykt från Oaxaca till ruinerna Monte Albán som gav intryck på oss med dess storhet och dess ljusgröna gräs. Man kände sig som i en miniatyrmodell där vi gick alldeles små i jämförelse med dessa arkitektoniska stora verk.
Vi gick och dansade salsa en av nätterna i Oaxaca och gruppen som spelade var det inget fel på, men man var tvungen att undvika att titta på ledsångaren om man inte ville bli deprimerad. Med en hand höll han i mikrofonen och med den andra lutade han sig mot scenens metallkant och då och då gäspade han. Efter att ha dansat ett par timmar fortsatte vi till en annan bar/kulturcentrum som var attraktivt med röda gardiner och ett stort utrymme. Där pratade vi med Jonathan, en ung hantverkare som dagen efter visade oss sina verk och vi blev häpna. Det fanns så många fina smycken att Vicky bestämde sig för att köpa ett par stora örhängen av stål. Jonathan tipsade oss om att pröva den oaxacanska chokladen i stadens marknad. Vi gick dit och prövade den med ett sött bröd och det var så gott att jag tänkte på varför jag inte gjort det redan dagarna innan. Det är chocklad blandat med mjölk, kanel och malda mandlar. Utsökt!!! Vi drack två inom loppet av två timmar.
No hay comentarios:
Publicar un comentario